Advertentie

Beste Franse wielrenners aller tijden – Top 10

Hier vind je een mooie rij geweldige Franse coureurs. Kijk en lees meer…


Lees hier ->>> meer over wielrennen op deze website…


Beste Franse wielrenners aller tijden
Beste Franse wielrenners aller tijden


Beste Franse wielrenners aller tijden – Top 10


10. Andre Leducq

Advertentie

(Saint-Ouen (Seine-Saint-Denis), 27 februari 1904-Marseille, 18 juni 1980)

Actief: 1926 – 1939

Als amateur werd Leducq wereldkampioen in 1924 in Parijs. Hij won de Ronde van Frankrijk in 1930 en 1932 en won in totaal 25 etappes. De firma Mercier bracht onder zijn naam motorfietsen op de markt.

Tijdens de Ronde van Frankrijk 1930 zorgde hij voor een historische prestatie door na een val in de afdaling van de Galibier toch nog de rit én de Tour te winnen.

Leducqs record van 25 ritzeges hield jarenlang stand tot het in 1974 werd verbeterd door Eddy Merckx.


9. Bernard Thevenet

(Saint-Julien, 10 januari 1948)

Actief: 1970 – 1981

Thévenet is tweevoudig Ronde van Frankrijk-winnaar.


8. Gustave Garrigou

(Vabres, 24 september 1884 – Esbly, 28 januari 1963)

Actief: 1907 – 1914

Garrigou debuteerde in 1907 als prof. Al hetzelfde jaar werd hij kampioen van Frankrijk, won de Ronde van Lombardije, Parijs-Brussel, twee ritten in de Tour de France en eindigde als tweede in het eindklassement van de Ronde. Na zijn spectaculaire Tourdebuut eindigde Garrigou nog zeven keer op rij bij de eerste vijf van het eindklassement. In totaal won Garrigou acht Tour-etappes en eiste in de Ronde van Frankrijk 1911 de eindoverwinning op.

In de Toureditie van 1911 nam in eerste instantie Paul Duboc de leiding. In de etappe in de Pyreneeën bleek het water uit de fles van Duboc vergiftigd te zijn waardoor hij van zijn fiets viel en verloor. In Rouen, Dubocs geboorteplaats, ontstond een volkswoede tegen Garrigou, maar hij behaalde desondanks de eindzege.


7. Antonin Magne

(Ytrac, 15 februari 1904 – Arcachon, 8 september 1983)

Actief: 1926 – 1940

Magne had in het begin niet echt aanleg voor de wielersport. Hij begon op zijn zestiende, mislukte en het duurde jaren voordat hij zich zou gaan bewijzen. Toch gaf hij de moed nooit op. Door zijn volharding boekte op zijn 23ste alsnog zijn eerste succes: Parijs-Saint-Quentin. Het jaar daarop, in 1927, won hij Parijs-Limoges.

Omdat hij een voorbeeldig bestaan had geleid, zonder een detail te verwaarlozen en omdat hij voortdurend had geprobeerd om boven zichzelf uit te stijgen, trok Magne zich aan de vooravond van de oorlog terug met een benijdenswaardig palmares. Deze bestond uit onder andere twee eindzeges in de Ronde van Frankrijk en een wereldkampioenentrui na een solo-ontsnapping op het circuit van Bern, waar hij zijn succes boekte met bijna tien minuten voorsprong op de nummer twee.


6. Laurent Fignon
(Parijs, 12 augustus 1960 – aldaar, 31 augustus 2010)

Actief: 1982 – 1993

Fignon won onder andere tweemaal de Ronde van Frankrijk. De eerste keer was in 1983, toen hij het kopmanschap kreeg omdat zijn landgenoot Bernard Hinault geblesseerd was, en de tweede maal in 1984, waarbij hij liefst vijf etappes won. Hij werd in 1989 tweede op acht seconden van de Amerikaan Greg LeMond. Deze maakte in de laatste tijdrit bijna een minuut goed.


5. Louison Bobet
(Saint-Méen-le-Grand, 12 maart 1925 – Biarritz, 13 maart 1983)

Actief: 1947 – 1961

Bobet was een uitstekend klimmer en had een groot doorzettingsvermogen.

Bobet won drie keer op rij de Ronde van Frankrijk: in 1953, 1954 en 1955. Hij was hiermee de tweede persoon (na de Belg Philippe Thys) die de Tour drie keer op zijn naam schreef.

In 1950 en 1951 werd Bobet tweemaal Frans kampioen op de weg. Hij won ook verschillende klassiekers; in 1951 Milaan-San Remo en de Ronde van Lombardije, in 1955 de Ronde van Vlaanderen en in 1956 Parijs-Roubaix. In laatstgenoemde koers was hij in 1951 al eens tweede geworden achter Antonio Bevilacqua.


4. Laurent Jalabert

(Mazamet, 30 november 1968)

Actief: 1989 – 2002

De erelijst van Jalabert is lang en divers. Hij boekte overwinningen in wielerklassiekers zoals Milaan-San Remo en de Waalse Pijl, maar veroverde ook het eindklassement van de Ronde van Spanje in 1995. Tevens behaalde hij de wereldtitel tijdrijden in 1997.

In de loop der jaren werd hij steeds meer compleet ging hij zich meer toeleggen op het klimmerswerk. Bij de Deense wielerploeg CSC kreeg hij daar alle kans toe. In 2001 en 2002 won hij het bergklassement (bolletjestrui) in de Tour de France. In 2002 won hij ook zijn laatste klassieker: de Clásica San Sebastián. Na 2002 zette Jalabert een punt achter zijn carrière.


3. Raymond Poulidor

(Masbaraud-Mérignat, 15 april 1936)

Actief: 1960 – 1977

Hij was vooral populair, omdat hij zich zo makkelijk kon schikken in zijn rol van underdog en tegenslagen kon incasseren. In Frankrijk is hij bekend onder zijn bijnaam Poupou. Hij wordt ook Eeuwige Tweede genoemd, omdat hij in vele wedstrijden net naast de hoofdprijs greep. Onder meer in de Ronde van Frankrijk werd hij driemaal tweede (1964, 1965 en 1974) en vijfmaal derde (1962, 1966, 1969, 1972 en 1976), zonder een etappe in de gele trui te hebben gereden.

In het begin van zijn carrière was Jacques Anquetil zijn grootste rivaal, later kreeg hij te maken met Eddy Merckx.


2. Jacques Anquetil

(Mont-Saint-Aignan, 8 januari 1934 – Rouen, 18 november 1987)

Actief: 1953 – 1969

Anquetil verwierf vooral bekendheid doordat hij als eerste de Ronde van Frankrijk vijf maal wist te winnen, namelijk in 1957, 1961, 1962, 1963 en 1964.

Naast de Ronde van Frankrijk heeft Jacques Anquetil de Ronde van Italië tweemaal gewonnen (1960 en 1964), alsmede de Ronde van Spanje (1963), waardoor hij de eerste renner werd die de eindzege in de drie grote rondes op zijn palmares mocht schrijven.

Met 13 podiumplaatsen in de drie grote rondes is hij tot op heden de absolute recordhouder. Verder won Jacques Anquetil negen maal de Franse tijdrit-wedstrijd GP des Nations, ook wel Grote Landenprijs genoemd.

De basis voor zijn rondezeges legde Anquetil vooral in de tijdritten, hetgeen hem de bijnaam Monsieur Chrono opleverde. In juni 1956 vestigde hij op de Vigorellibaan van Milaan een werelduurrecord met 46,159 km.


1. Bernard Hinault

(Yffiniac, 14 november 1954)

Actief: 1975 – 1986

Hinault behaalde in totaal 237 zeges op de weg. Hinault is ongetwijfeld een der sterkste en veelzijdigste renners uit de geschiedenis. Hij was de beste tijdrijder van zijn generatie en kon bergop en zelfs in de sprint de specialisten verslaan.

Hinault was na Jacques Anquetil en Eddy Merckx de derde renner die de Ronde van Frankrijk vijfmaal wist te winnen.

Daarnaast won Hinault driemaal de Ronde van Italië en tweemaal de Ronde van Spanje. Hinault is bovendien één van de weinige renners die de Rondes van Italië en Frankrijk in één seizoen won. Hij deed dat zelfs tweemaal, in 1982 en in 1985.

Evenzo prijkt zijn naam meerdere malen op de erelijst van de Waalse Pijl, Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije. Hinault had een uitgesproken hekel aan de kasseien van Parijs-Roubaix, maar ook in die prestigieuze koers zegevierde hij in 1981.


advertentie

Laat een reactie achter

Geef hier je reactie!
Naam hier