Advertentie

Top 10 Beroemdste Franse schrijvers

In de loop van de Europese geschiedenis heeft de Franse literatuur en daarmee de schrijvers, tot het midden van de 20e eeuw vrijwel voortdurend een leidende positie gehad. Deze positie is slechts tijdelijk onderbroken en geëvenaard door de Italiaanse, Spaanse, Engelse en Duitse.

Advertentie

De dominantie van de Engelse literatuur is daarom een relatief recent fenomeen. Illustratief is  zijn de eerste 70 jaar Nobelprijs voor de Literatuur. Twaalf keer gaat deze belangrijkste prijs ter wereld naar een Franse schrijver.

De voornaamste literaire prijs in Frankrijk zelf is de Prix Goncourt, die sinds 1903 jaarlijks aan een prozaschrijver wordt uitgereikt.


Lees hier ->>> meer over Frankrijk op deze website…


Beroemdste Franse schrijvers - Marcel Proust
Beroemdste Franse schrijvers – Marcel Proust

Top 10 Beroemdste Franse schrijvers



10. Simone de Beauvouoir

(Parijs, 9 januari 1908 – aldaar, 14 april 1986)

Ontmoeting van Simone de Beauvoir, Jean-Paul Sartre en Che Guevara op Cuba in 1960
Ontmoeting van Simone de Beauvoir, Jean-Paul Sartre en Che Guevara op Cuba in 1960

De Beauvoir studeerde aan de Sorbonne in Parijs literatuurwetenschap, wiskunde en filosofie. Nadien volgt zij een docentenopleiding aan de École normale supérieure. Daar leert zij een intellectuele jongeman genaamd Jean-Paul Sartre kennen, die haar metgezel voor het leven zou worden.

De literatuur van Simone de Beauvoir werd gerekend tot het existentialisme, een stroming waarin Sartre en Albert Camus een prominente rol speelden. Het existentialisme gaat uit van ieders eigen verantwoordelijkheid voor zichzelf en de wereld om zich heen.

Die verantwoordelijkheid kan niet worden afgeschoven op anderen of externe omstandigheden, of religieuze of sociale conventies. In 1947 verscheen haar boek Niemand is onsterfelijk. Vanaf dat moment nam haar bekendheid grotere vormen aan, mede als gevolg haar actieve politieke activiteiten.

In 1949 verscheen van haar hand De tweede sekse, waarin zij pleit voor de economische onafhankelijkheid van de vrouw. Beauvoir meende dat de positie van de vrouw al sinds 1919 niet meer verbeterd was. De gehuwde vrouw was volledig afhankelijk van de man en leefde volledig in een morele en psychische afhankelijkheid van de man; dat was onacceptabel.

n 1954 kwam de roman De Mandarijnen uit, waarvoor Beauvoir in datzelfde jaar de Prix Goncourt ontving. Het boek werd in 1958 gevolgd door haar memoires Mémoires d’une jeune fille rangée waarin zij de in haar bourgeois-omgeving heersende vooroordelen en vernederende tradities beschrijft en hoe zij zich daaraan als vrouw heeft weten te ontworstelen.


9. Gustave Flaubert

(Rouen, 12 december 1821 – Canteleu, 8 mei 1880)

Gustave Flaubert
Gustave Flaubert

Na zijn terugkeer in 1850 uit het Nabije Oosten, begon Flaubert met het schrijven van het boek “Madame Bovary”. Hij had daarvoor nog al veel geschreven[1] maar nog nauwelijks gepubliceerd. Het schrijven van de roman kostte hem uiteindelijk zes jaar.

De roman draait om de vrouw van een dokter, Emma Bovary, die regelmatig overspel pleegt en boven haar stand leeft om zo aan de banaliteit en de leegheid van het provinciale leven te ontsnappen. Ook al is het basisverhaal in wezen simpel, zelfs archetypisch, de ware kunst van de roman ligt in de details en verborgen patronen.

Vanaf 1857 werd het in afleveringen geplaatst in het blad “Revue de Paris”. In eerste instantie was er uit bepaalde hoeken verzet tegen de publicatie en de overheid klaagde zowel hem als de uitgever aan, omdat de roman immoreel zou zijn. Toen het verhaal uiteindelijk in boekvorm verscheen, kreeg het echter een warm onthaal.

In 1858 bracht Flaubert een bezoek aan Carthago. Naar aanleiding van dat bezoek begon hij zich in archeologie te verdiepen om zijn volgende boek, Salammbô te kunnen schrijven. Hoewel hij onafgebroken doorwerkte, was het boek pas in 1862 af. Daarna schreef hij het boek L’éducation sentimentale, waarin hij gebruik maakte van veel herinneringen uit zijn kinderjaren. Het kostte hem zeven jaar voordat het boek uiteindelijk in 1869 gepubliceerd kon worden.


8. Voltaire

(Parijs, 21 november 1694 – Parijs, 30 mei 1778)

Voltaire
Voltaire

Voltaire, pseudoniem van François-Marie Arouet, was een Frans schrijver, essayist, filosoof en vrijdenker. Hij kan worden beschouwd als de prominente voortrekker van de Franse Verlichting.

Voltaire had als schrijver grote invloed op het intellectuele leven van zijn tijd. Goethe stelde dat Voltaire de aanstichter was van de Franse Revolutie, omdat hij de oude banden van de mensheid zou hebben losgemaakt.

Voltaire was bij het schrijven van zijn Essai sur les Moeurs tot de conclusie gekomen dat de geschiedenis een lange reeks van misdaden en ellende is. De in 1756 uitgebroken Zevenjarige oorlog sterkte hem in die mening.

Candide, ou l’optimisme is een literair-filosofisch en humoristisch verhaal van Voltaire, geschreven in 1759. Het is een satire op de ideeën van de Duitse filosoof Leibniz wiens optimistische levensvisie – dit is de beste van alle mogelijke werelden – door dr. Pangloss wordt verwoord en door Voltaire genadeloos op de korrel wordt genomen. In dit verhaal bekritiseert Voltaire het optimisme en de religie.


7. Charles Baudelaire

(Parijs, 9 april 1821 – Parijs, 31 augustus 1867)

Charles Baudelaire
Charles Baudelaire

Baudelaire was een dichter en kunstcriticus. Zijn bekendste dichtbundel is Les Fleurs du mal.

Baudelaire wordt beschouwd als de voorloper van het decadentisme. Karakteristiek binnen het decadentisme is de teleurstelling over de teloorgang van zekerheden, van verlies van duidelijkheid over de na te streven toekomst. Dit naast de weerzin tegenover de blinde geldzucht van de burgerlijke maatschappij en het geloof dat de wetenschap en industrie alle problemen zullen oplossen. Kunst is een vrijplaats van die banale wereld. Uiterste schoonheid en zuiverheid moeten worden nagestreefd.

In 1857 verscheen de eerste uitgave van Les Fleurs du mal. Er brak een vruchtbare periode aan, maar tegelijk een periode vol bitterheid en wanhoop. In 1864 vestigde hij zich in Brussel, waar hij zijn verzameld werk hoopte uit te geven. Toen dat niet lukte, schreef hij in zijn verbittering het pamflet Pauvre Belgique! In 1869 verscheen de bundel Le spleen de Paris waarin vijftig prozagedichten staan afgedrukt.

Tegen het eind van zijn leven leed hij aan stoornissen van het centrale zenuwstelsel, die zich uitten in afasie en verlammingsverschijnselen, ten gevolge van syfilis. Baudelaire stierf op 46-jarige leeftijd in Parijs.


6. Jean-Paul Sartre

(Parijs, 21 juni 1905 – aldaar, 15 april 1980)

 Jean-Paul Sartre
Jean-Paul Sartre

Sartre was eenfilosoof en schrijver van romans en toneelstukken. Hij wordt beschouwd als de vader van het Franse existentialisme.

Principieel stond Sartre altijd al politiek links, maar na de Tweede Wereldoorlog profileerde hij zich steeds actiever als een marxistisch geëngageerde intellectueel. Hij oefent invloed uit op de publieke opinie inzake politieke kwesties zoals de Eerste Indochinese Oorlog, de Koude Oorlog en de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog. In 1964 krijgt hij de Nobelprijs voor Literatuur toegekend, maar weigert die in ontvangst te nemen.

Sartre was een tijd leraar in het Franse middelbaar onderwijs. Hij publiceerde filosofische essays. Sartre  ontwikkelt zich als voortrekker van het toenmalige Franse existentialisme.

Sartre vind zijn ‘fascinatie’ voor existentialistisch werk in de bestudering van de fenomenologie van Edmund Husserl en in de existentiefilosofie van Martin Heidegger. Tegelijkertijd raakt hij bekend bij een breed publiek door zijn roman La Nausée (1938), de verhalenbundel Le Mur (1939) en theaterstukken (Les Mouches 1943).

Eén van Sartres belangrijkste thema’s is de existentiële vrijheid.  Een wereld zonder hogere macht die zin of betekenis geeft aan het leven. Die moet de mens zelf maar zien te scheppen, hoe moeilijk dat ook is. Beknopt en abstract formuleerde hij dat als: de existentie gaat vooraf aan de essentie.

De mens is dus in essentie vrij en kan zijn verantwoordelijkheid niet afschuiven op omstandigheden, ook niet in extreme situaties. Je bent bijvoorbeeld altijd vrij om nee te zeggen (of te denken) tegen de bezetter.

Zijn productiviteit was juist tijdens de Duitse bezetting vrij hoog.  Zijn filosofische hoofdwerk L’Être et le Néant heeft hij in die tijd zonder problemen kunnen publiceren, evenals zijn toneelstukken Les mouches en Huis clos.



Top 5 Beroemdste Franse schrijvers


5. Albert Camus

(Mondovi, Frans-Algerije, 7 november 1913 – Villeblevin, 4 januari 1960)

Albert Camus
Albert Camus

Camus was eenfilosoof, journalist en schrijver van romans, essays en toneelstukken. Hij ontving in 1957 de Nobelprijs voor de Literatuur. In 1941 voltooit hij zijn eerste gepubliceerde werken De vreemdeling en De mythe van Sisyphus, waarin hij existentialistische ideeën invoert.

In 1951 publiceerde hij L’Homme révolté, (De mens in opstand), een filosofische analyse van opstand en revolutie, waarmee hij zijn afkeer van het communisme verduidelijkte. Het boek zorgde voor veel controverse onder zijn collega’s en tijdgenoten in Frankrijk en leidde tot de uiteindelijke breuk met Sartre.

Camus’ kenmerkende bijdrage aan de filosofie was zijn idee van het absurde, dat inhield dat het leven geen betekenis of bedoeling heeft. Hij legt dit uit in De mythe van Sisyphus en nam het op in vele van zijn andere werken. Sommigen vinden dat Camus beter omschreven kan worden als een absurdist dan een existentialist. Volgens het absurdisme zijn mensen fundamenteel rationeel en is het menselijk lijden het resultaat van vergeefse pogingen door individuen om rede of betekenis in een redeloos en zwijgend universum te vinden.


4. Emile Zola

(Parijs, 2 april 1840 – aldaar, 29 september 1902)

Emile Zola
Emile Zola

Zola was een schrijver en journalist. Hij wordt gezien als de belangrijkste vertegenwoordiger van de literaire school der naturalisten.

Zola werd beroemd met romans als Germinal, Nana, en L’Assommoir (die onderdeel uitmaken van de serie Les Rougon-Macquart). In de roman l’Oeuvre schildert hij het tragische leven van schilder, een personage dat grotendeels geïnspireerd lijkt op Cézanne, een jeugdvriend van Zola uit Aix-en-Provence. Na ontvangst van deze roman maakte Cézanne de vriendschap, die al langer niet meer zo intens was, uit.

Vermaard werd ook zijn open brief aan president Felix Faure in L’Aurore van 13 januari 1898 onder de titel J’accuse…!. In deze brief over de Dreyfusaffaire kiest hij partij voor de Joodse kapitein Alfred Dreyfus, die ten onrechte van spionage was beschuldigd. Zola beschuldigde de Franse generale staf van het produceren van bewijsmateriaal, en hij werd hiervoor veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf en 3000 Francs boete, die voor hem werd betaald door Octave Mirbeau. Op aanraden van vrienden wachtte Zola het hoger beroep niet af, en week uit naar Groot-Brittannië. Na een jaar kon hij terugkeren en werd hij als held ontvangen.



Top 3 Beroemdste Franse schrijvers


3. Jules Verne

(Nantes, 8 februari 1828 – Amiens, 24 maart 1905)

Jules Verne
Jules Verne

Verne was een Frans auteur van avontuurlijke reisbeschrijvingen met nieuwe technieken, naar vele delen van de aarde en naar onbekende gebieden zoals de diepzee, het binnenste van de aarde en de maan. Vaak wordt Verne gezien als de vader van de sciencefiction. Dit komt waarschijnlijk door het fantastische karakter van zijn verhalen, die echter meestal op toen bestaande kennis geïnspireerd waren. Verne ontkende zelf ronduit, dat hij een futuristisch profeet was en stelde dat het voorspellende karakter toeval was.

De reis om de wereld in 80 dagen (1873) is Vernes succesvolste roman geweest, later ook door verfilmingen. Bij zijn leven waren een half miljoen exemplaren verkocht. Hij verscheen eerst als feuilleton in Le temps. Het reisschema ontleende Verne aan een tijdschriftartikel en aan een boek over een wereldreis, kort daarvoor gepubliceerd door William Perry Fogg, die we als de ondernemende reiziger Phileas Fogg uit het verhaal kennen.

Nog lucratiever dan de roem die hij hiermee bereikte waren de inkomsten uit het op het toneel brengen van het verhaal in een groots opgezet spektakelstuk met echte olifanten op het toneel, dat een enorm succes werd.


2. Victor Hugo

(Besançon, 26 februari 1802 – Parijs, 22 mei 1885)

Victor Hugo
Victor Hugo

Hugo was een schrijver dichter, essayist en staatsman en wordt beschouwd als een van de belangrijkste en invloedrijkste Franse romantische auteurs van de 19e eeuw. Hij schreef romans, gedichten, toneelstukken, essays en politieke toespraken en liet ook een uitgebreide briefwisseling na.

De klokkenluider van de Notre Dame is een boek van Victor Hugo dat in 1831 werd gepubliceerd. Het speelt zich bijna volledig af in en om de Notre-Dame van Parijs. Het gaat over de onbeantwoorde liefde van de klokkenluider Quasimodo voor de beeldschone zigeunerin Esmeralda. De schrijver Victor Hugo werd op een dag rondgeleid door de Parijse kathedraal.

Hij liep alleen door een van de klokkentorens en ontdekte daar een Grieks woord ANAΓKH, geschreven in de muur. Het woord betekent vertaald noodlot. Hugo werd nieuwsgierig naar waarom en wie het in de muur had gezet. Zonder dat hij er enig antwoord op vond of kreeg, ontstond er een verhaal al in gedachten over een gebochelde klokkenluider. Het geschreven woord is na de ontdekking van Hugo verwijderd.

Les Misérables is een sociale roman van Victor Hugo uit 1862. Les Misérables werd vrijwel meteen na het verschijnen populair, met name bij het volk, en heeft die populariteit in feite tot op de dag van vandaag behouden. Het boek wordt nog steeds herdrukt, er zijn diverse verfilmingen van gemaakt en ook succesvolle musicals.

Les Misérables heeft in het 19e-eeuwse Frankrijk een niet te onderschatten rol gespeeld in de discussies over sociale hervormingen. Literair gezien wordt de waarde van het boek door critici soms getemperd vanwege het sterk moralistische karakter. Niettemin geldt het boek onder literatuurcritici nog steeds als het belangrijkste werk van Hugo, in elk geval als diens meest ambitieuze.


1. Marcel Proust

(Auteuil (tegenwoordig deel van Parijs), 10 juli 1871 – Parijs, 18 november 1922)

Marcel Proust
Marcel Proust

Marcel Proust was een intellectueel, romanschrijver, essayist en criticus. Prousts belangrijkste werk is À la recherche du temps perdu (Op zoek naar de verloren tijd). Proust begon het in 1909 en voltooide het net voor zijn dood in 1922. De laatste drie delen zijn geredigeerd door zijn broer Robert. À la recherche du temps perdu beslaat met zeven delen zo’n 3000 pagina’s en bevat meer dan 200 personages. Proust wordt dankzij dit werk gerekend tot de grootste romanschrijvers van de twintigste eeuw.

Als verteller met de naam ‘Marcel’ vertelt hij “Op zoek naar de verloren tijd” associatief vanuit de eerste persoon enkelvoud over zijn leven: ouders, liefde, het snobisme van de Franse elite van het fin de siècle en de invloed van de Dreyfusaffaire en de liefde voor de kunst en natuur.

Centraal staat de geestelijke ontwikkeling die de hoofdpersoon onder invloed van al deze dingen doormaakt tot hij uiteindelijk tot het schrijverschap komt in het laatste deel, “De tijd hervonden”. Prousts zwakke gezondheid speelt tevens een rol in dit verhaal. Zo is de verteller (de hoofdpersoon wordt slechts enkele malen bij zijn voornaam genoemd) lange tijd niet in staat naar Venetië te reizen waardoor deze stad in zijn verbeelding een haast mythische status krijgt.

Bekend is de ‘madeleine-scène’: de verteller eet een madeleine die in bloesemthee is gedoopt. De smaak, die hij lang niet geproefd heeft, activeert zijn geheugen (de zogenaamde mémoire involontaire) en langzaam komen alle herinneringen aan het dorpje Combray (in werkelijkheid gecombineerd uit de plaatsjes Illiers en Auteuil) waar hij in zijn jeugd veel tijd doorbracht bij zijn oudtante Léonie naar boven.


advertentie

Geef een reactie