Top 10 bekendste schilderijen van Giorgio de Chirico

Bekendste schilderijen van Giorgio de Chirico

Giorgio de Chirico

Volos, 10 juli 1888 – Rome, 20 november 1978

Giorgio de Chirico’s vader, een ingenieur, is betrokken bij de aanleg van spoorwegen, wat leidt tot frequente verhuizingen van het gezin. Deze vroege ervaringen met reizen en diverse culturen hebben een blijvende invloed op de jonge Grieks-Italiaanse Giorgio.

De Chirico begint zijn kunstopleiding aan de Kunstacademie van Athene en later aan de Technische Hogeschool in München. In München raakt hij diep onder de indruk van de filosofieën van Friedrich Nietzsche en de kunst van Arnold Böcklin en Max Klinger.

Metafysische stijl

Deze invloeden zijn duidelijk te zien in zijn vroege werk, waarin al snel zijn kenmerkende metafysische stijl ontwikkelt.

In 1910 verhuist de Chirico naar Florence, waar hij zijn eerste metafysische schilderij, ‘L’enigma di un pomeriggio d’autunno’ (Het raadsel van een herfstmiddag), voltooit.

Dit werk markeert het begin van zijn zoektocht naar een diepere, filosofische dimensie in de kunst. In deze periode begint hij ook met het schilderen van verlaten stadspleinen, lange schaduwen en mysterieuze figuren, die een gevoel van onbehagen en vervreemding opriepen.

De Chirico verhuist vervolgens naar Parijs, waar hij in contact komt met avant-garde kunstenaars en schrijvers, waaronder Guillaume Apollinaire. Hier ontwikkelt hij zijn metafysische stijl, resulterend in iconische werken zoals ‘L’enigma dell’ora’ (Het raadsel van het uur) en ‘Il canto d’amore’ (Het liefdeslied).

Zijn werk trekt de aandacht van de surrealisten, met name André Breton, die de Chirico’s schilderijen bewondert vanwege de droomachtige kwaliteit en raadselachtige sfeer. De Chirico’s werk daagt je uit om verder te kijken dan de oppervlakte en de dieperliggende betekenissen en vragen van het leven te verkennen.

Eerste Wereldoorlog

Tijdens de Eerste Wereldoorlog wordt de Chirico opgeroepen voor militaire dienst, wat hem terugbrengt naar Italië. Hier ontmoet hij Carlo Carrà, met wie hij de metafysische schilderkunst verder ontwikkelt.

Samen creëeren ze een nieuwe artistieke taal die de werkelijkheid bevraagt en de grenzen van de menselijke perceptie uitdaagt.

Na de oorlog keert de Chirico terug naar Parijs, waar hij aanvankelijk deel uitmaakt van de surrealistische beweging. Echter, in de jaren 1920 begint hij zich te distantiëren van de surrealisten en hun ideologie.

Breuk met surrealisme

Hij keert terug naar een meer klassieke stijl van schilderen, geïnspireerd door de oude meesters. Deze verandering wordt niet goed ontvangen door zijn vroegere bewonderaars en leidt tot een breuk met de surrealisten.

In de daaropvolgende decennia blijft de Chirico productief en veelzijdig, werkend aan schilderijen, beeldhouwwerken en theaterontwerpen. Hij verhuist meerdere keren tussen Italië en Frankrijk en blijft zijn stijl en technieken verfijnen.

Zijn late werk keert terug naar de metafysische thema’s die hem beroemd hadden gemaakt, maar met een nieuwe technische virtuositeit.

---

Zie hier Top 100 Beroemdste schilders aller tijden op deze website.

---

Top 10 bekendste schilderijen van Giorgio de Chirico

---

1. L’enigma di un pomeriggio d’autunno (1910) – Giorgio de Chirico

Het raadsel van een herfstmiddag / The enigma of an autumn afternoon

Musée de l’Orangerie, Parijs

‘L’enigma di un pomeriggio d’autunno’ is geschilderd tijdens een periode waarin De Chirico in Florence verbleef. Deze periode was cruciaal voor zijn ontwikkeling als kunstenaar en markeert het begin van zijn metafysische schilderperiode.

---

2. L’enigma dell’oracolo (1910) – Giorgio de Chirico

Het raadsel van het orakel

Privébezit

De Chirico is beïnvloed door de filosofie van Friedrich Nietzsche en de psychologie van Sigmund Freud. Het schilderij reflecteert een zoektocht naar het onbewuste en de verborgen betekenissen achter de alledaagse realiteit.

De lange schaduwen en lege pleinen kunnen worden geïnterpreteerd als symbolen van existentiële eenzaamheid en mysterie.

Zoals de titel suggereert, speelt het schilderij in op het idee van het orakel, een raadselachtige en profetische bron van kennis in de klassieke oudheid.

De Chirico is sterk beïnvloed door de filosofie van Friedrich Nietzsche en de klassieke mythologie, wat in dit werk tot uiting komt door de mysterieuze en contemplatieve sfeer.

In ‘L’enigma dell’oracolo’ gebruikt de Chirico iconografie die typisch is voor zijn metafysische periode, zoals lege pleinen, archaïsche standbeelden en lange schaduwen. Deze elementen creëren een gevoel van tijdloosheid en mysterie.

Dit schilderij, zoals veel van de Chirico’s werken, heeft een aanzienlijke invloed op latere kunststromingen, met name het surrealisme. Kunstenaars zoals Salvador Dalí en René Magritte hebben zich laten inspireren door de vervreemdende en droomachtige kwaliteiten van de Chirico’s schilderijen.

‘L’enigma dell’oracolo’ nodigt de toeschouwer uit om na te denken over het raadsel van het bestaan en de verborgen betekenissen achter de zichtbare wereld. Het werk roept vragen op over het onbekende en het onverklaarbare, thema’s die centraal staan in de metafysische schilderkunst.

---

3. L’enigma dell’ora (1911) – Giorgio de Chirico

Het raadsel van het uur

Collezione Mattioli, Milaan

Het raadsel van het maakt Giorgio de Chirico tijdens zijn vroege periode in Florence. Hij zich concentreert zich in die periode op metafysische afbeeldingen van stadspleinen en andere stedelijke omgevingen. Het is niet duidelijk of L’enigma dell’ora het uit 1910 of 1911 stamt.

Het schilderij is een stedelijk tafereel met de klassieke architectuur en hoekige verlichting die Chirico’s kenmerken zijn. Verschillende figuren op de scène hebben vage kenmerken, wat het gevoel geeft dat ze afwezig zijn.

Het eeuwige heden

Boven de scène hangt een grote klok die vijf minuten voor drie aangeeft. De klok zou kunnen verwijzen de paradox van een ‘eeuwig heden’, op de rand van a-temporele openbaring en bewegende tijdelijkheid, en [uitvoerend] het enigma van zijn aard.

In zekere zin kan L’enigma dell’ora worden beschouwd als het eerste conceptuele kunstwerk omdat de Giorgio de Chirico probeert niet een nieuwe manier te vinden om dat wat zichtbaar is weer te geven, zoals Picasso deed, of om een ​​emotionele toestand uit te drukken door abstracte vormen en kleuren zoals Kandinsky deed.

Het is eerder de ambitie van De Chirico om een ​​gedachte of een filosofisch concept te vertalen in de vormen van de beeldende kunst.

---

4. La torre rossa (1913) – Giorgio de Chirico

De rode toren

Guggenheim Museum, Venetië, Italië

De droomachtige sfeer van Chirico’s composities ontstaat door een irrationeel perspectief, het ontbreken van een eenduidige lichtbron, de verlenging van schaduwen en een hallucinatoire focus op objecten.

Italiaanse piazza’s omgeven door arcades of klassieke gevels worden getransformeerd in onheilspellend stille en verlaten decors voor onzichtbare drama’s. De afwezigheid van gebeurtenissen roept een nostalgische of melancholische stemming op, alsof je de nasleep van een ingrijpende gebeurtenis voelt.

Het gevoel van dreiging van een komende handeling kan zorgen voor angst.

…elk object twee verschijningsvormen heeft: één, de huidige, die we bijna altijd zien en die door mensen in het algemeen wordt gezien; de andere, een spectrale of metafysische verschijningsvorm die slechts door sommige individuen wordt waargenomen in momenten van helderziendheid en metafysische abstractie, zoals bij bepaalde lichamen die verborgen zijn door stoffen die ondoordringbaar zijn voor zonlicht, maar bijvoorbeeld waarneembaar zijn door röntgenstralen of andere krachtige kunstmatige middelen.

Giorgio de Chirico – Sull’arte metafisica,april-mei 1919

Sporen van verborgen menselijke aanwezigheid verschijnen in de beladen uitgestrektheid van dit werk. Één daarvan is het deels verborgen ruitermonument, vaak geïdentificeerd als het standbeeld van koning Carlo Alberto in Turijn.

---

5. Piazza d’Italia (1913) – Giorgio de Chirico

Italiaans plein

Art Gallery of Ontario (AGO), Toronto, Canada

Piazza d’Italia maakt deel uit van een van Giorgio de Chirico’s meest iconische series metafysische schilderijen, waarin een merkwaardige verzameling symbolen en objecten naast elkaar worden geplaatst in de setting van een rustig Italiaans plein.

Binnen de huidige compositie zijn twee mannelijke figuren naar de achtergrond te zien, maar met hun lichamen vreemd verkleind in vergelijking met de architectuur en het grote beeld. Het midden van het plein wordt ingenomen door het standbeeld van een man, gezien vanaf de achterkant en die een lange, dramatische schaduw werpt.

---

6. Il canto d’amore (1914) – Giorgio de Chirico

Het liefdeslied / The Song of Love

MoMa, New York

Le chant d’amour of Love Song is een schilderij is één van de beroemdste werken van Chirico en een vroeg voorbeeld van de surrealistische stijl. Dit hoewel het tien jaar is geschilderd voordat de beweging in 1924 door André Breton is ‘opgericht’.

Het toont een architecturale buitenomgeving die vergelijkbaar is met andere werken van Chirico uit deze tijd. Deze keer ligt de nadruk echter vooral op een muurtje waarop een Grieks gebeeldhouwd hoofd en een chirurgenhandschoen.

Daaronder bevindt zich een groene bal. Aan de horizon is de omtrek van een locomotief te zien, een beeld dat meerdere keren terugkeert tijdens deze periode van Chirico’s carrière. Het is te zien als een symbool van Chirico’s vader, een ingenieur die betrokken was bij de planning van spoorlijnen in Griekenland.

De metafysische kunststroming is gecreëerd door Chirico en Carlo Carrà, die voorheen futurist waren. Deze schilderijen zouden Italiaanse stadspleinen weergeven die onnatuurlijk verstoken zijn van mensen.

Deze stadspleinen bevatten vaak een groep objecten die voor een vreemde nevenschikking zorgen. Met deze drijvende elementen in zijn schilderijen creëert Chirico een droomachtige realiteit die de fysieke wereld te boven gaat.

Inspiratiebron voor surrealisten

Het zijn elementen die André Breton en de surrealisten naar inspireren bij het organiseren van hun beweging. Hoewel de feitelijke kunstbeweging slechts de zes maanden duurde dat Chirico en Carrà samenwerkten, is metafysische kunst de beweging die geassocieerd wordt met al Chirico’s werk na 1911.

Chirico presenteert een buste van een klassiek beeldhouwwerk, een rubberen bal en een rubberen handschoen op een canvas tussen enkele gebouwen met een voorbijrijdende trein in een scène die een gevoel van verwarring oproept.

De buste zou een weergave kunnen zijn van Chirico’s liefde voor klassieke kunst en een verdwijnend tijdperk. Chirico gebruikt de rubberen handschoen als een mal van een hand die de leegte van menselijke aanwezigheid impliceert. De gebouwen vormen een tafereel dat doet denken aan de stadsgezichten uit het verleden van Chirico.

---

7. Ettore e Andromaca (1917) – Giorgio de Chirico

Hector en Andromache

Privébezit

In het schilderij zien we Hector, de held van Troje, die vóór het gevecht afscheid neemt van zijn trouwe vrouw Andromache. De Chirico toont de grootsheid, nobelheid en pathos van dit epische onderwerp in de vorm van twee slecht gemonteerde mannequins die in de stijl tegen elkaar leunen.

De twee silhouetten met identieke gezichten zijn symmetrisch weergegeven, als samengestelde tweelingen. In het midden van de compositie lijken twee figuren zonder armen te zijn samengevoegd met de armen van automaten en houten planken als kisten.

Ze staan ​​tussen lege gebouwen doordrenkt van mysterie, terwijl hun melancholische schaduwen zich uitstrekken over de kale grond. De witte cape die de schouders van de mannelijke figuur bedekt en de troonachtige steiger op de achtergrond.

Aanklacht tegen de verstikking van de menselijke creativiteit door oorlog

Het ietwat komische en claustrofobische karakter van Hector en Andromache is gemaakt na drie lange oorlogsjaren in 2017. Dit evenals het vreemde monolithische silhouet in het schilderij De grote mysticus, uit hetzelfde jaar

Deze werken zijn een aanklacht tegen de verstikking van de menselijke creativiteit door oorlog. De Chiroco doorvoelt de oorlog, doordat hij drie jaar van de ene kazerne naar de andere is overgeplaatst,

Door de vervreemdende zoenende mannequins Hector en Andromache,  spot De Chiroce met het favoriete onderwerp van 19e-eeuwse schilders. Hij presenteert ze opzettelijk op een levenloze en emotieloze manier, maar toch onmiskenbaar geladen met pathos en emotie

De pathos en emotie zoals hij die dagelijks om ziet. Even impliciet in dit werk is de satirische visie van de mens als een automaat zonder gedachten. We zijn slechts eenvoudige robots die rollen vervullen in een vreemd mechanisch universum.

Dit opvallende kenmerk van de schilderijen uit 1917 zou spoedig worden overgenomen en ontwikkeld tot een openlijke vorm van protest door veel kunstenaars.

Met name de Berlijnse dadaïsten Raoul Hausmann en George Grosz, wier poppen en automaten een felle satire vormen op de meedogenloze, mechanische bureaucratie van de Duitse leger.

De Chirico’s transformatie van de mens in een mannequin of mechanisch object heeft echter niet zozeer tot doel de slaafse gehoorzaamheid van de mens aan de macht te bekritiseren. Het gaat er om een psychologisch portret van te schetsen.

De onmogelijke hoeken en geometrie van de constructies van zijn De grote metafysicus of zijn Troubadour vormen architecturale elementen die voor hem de contouren van de poëtische ziel in kaart willen brengen en volgen.

Het kunstmatige, onlogische en fysiek onmogelijke karakter van de elementen waaruit een constructie als de ‘Grote Metafysica’ bestaat, heeft tot doel het complexe en suprarationele aspect ervan te onderstrepen.

---

8. Le muse inquietanti (1917) – Giorgio de Chirico

De verontruste muzen

Gianni Mattioli Collectie, Milaan

De verontruste muzen is geschilderd tijdens de Eerste Wereldoorlog, als De Chirico in Ferrara is. Het Castello Estense, waar de Chirico vlakbij woont, is te zien in de achtergrond, roestrood en tussen industriële gebouwen.

Vooraan staan ​​de twee Muzen, gekleed in klassieke kleding. De één staat en de ander zit. Ze zijn tussen verschillende objecten geplaatst, waaronder een rood masker en een staf, een toespeling op Melpomene en Thalia, de Muzen van tragedie en komedie.

Het beeld op een sokkel op de achtergrond is Apollo, leider van de Muzen.

---

9. Il grande metafisico (1917) – Giorgio de Chirico

De grote metafysicus

Privébezit

‘Il grande metafisico’ toont een monumentale, standbeeldachtige figuur die lijkt te zweven in een surrealistische omgeving. De figuur zelf is anoniem en onpersoonlijk, wat bijdraagt aan de enigmatische kwaliteit van het werk.

Er zijn ook vaak schaduwen en onverwachte lichtbronnen die een gevoel van onwerkelijkheid versterken.

Het schilderij dateert uit 1917, tijdens de Eerste Wereldoorlog, een tijd van grote onzekerheid en verandering in Europa. Deze context draagt waarschijnlijk bij aan de gevoel van vervreemding en mysterie in het werk.

De vervreemding en de droomachtige kwaliteit van de voorstelling kunnen worden geïnterpreteerd als een reflectie op de moderne conditie en de zoektocht naar betekenis in een snel veranderende wereld.

---

10. Il ritorno del figliol prodigo (1924) – Giorgio de Chirico

De terugkeer van de verloren zoon

We zien een plein, aan de rechterkant begrensd door een gebouw met zuilengangen en aan de linkerkant open naar een ver landschap. Het voorgrondbeeld van de omhelzing tussen de zoon, voorgesteld door een gezichtsloze, felgekleurde mannequin, en zijn vader, zijn geschilderd als een hard gips standbeeld.

De mannequin is een terugkerend figuur in de Chirico ’s schilderijen, vooral in de schilderijen uit de metafysische periode.

Deze mannequin is als een metafoor voor de kunstenaar-schepper, een soort verontrustende dubbelganger. Het is een oplossing voor De Chirico’s neiging om zichzelf autobiografisch te projecteren in elk van zijn kunstwerken.

Zelfs de keuze van het onderwerp van dit doek heeft duidelijke persoonlijke implicaties, die vermengd zijn met enkele meer strikt filosofische implicaties.

Chirico maakt het idee van Nietzsche’s van deeeuwige terugkeer expliciet, waarin verleden en toekomst samensmelten tot het punt van opheffing.

Hij maakt de gelijkenis van de verloren zoon de auteur in staat enkele cruciale passages uit zijn artistieke en privé-bestaan ​​in beeld te vertalen: de ’terugkeer’ naar zijn vaderland, na de Parijse jaren in 1915. Ook zien we de ’terugkeer naar het ambacht’ in 1919 en de ’terugkeer naar de romantiek’ in 1924.

---

Top 10 bekendste schilderijen van Giorgio de Chirico

1. L’enigma di un pomeriggio d’autunno (1910) – Giorgio de Chirico
2. L’enigma dell’oracolo (1910) – Giorgio de Chirico
3. L’enigma dell’ora (1911) – Giorgio de Chirico
4. La torre rossa (1913) – Giorgio de Chirico
5. Piazza d’Italia (1913) – Giorgio de Chirico
6. Il canto d’amore (1914) – Giorgio de Chirico
7. Ettore e Andromaca (1917) – Giorgio de Chirico
8. Le muse inquietanti (1917) – Giorgio de Chirico
9. Il grande metafisico (1917) – Giorgio de Chirico
10. Il ritorno del figliol prodigo (1924) – Giorgio de Chirico

---