Advertentie

Beste Spaanse wielrenners aller tijden – Top 10

Hier een mooi overzicht van de beste Spaanse wielrenners aller tijden. Met de grote namen als Indurain, Ocana en Delgado Lees en kijk meer…


Advertentie

Lees hier ->>> meer over wielrennen op deze website…


Beste Spaanse wielrenners aller tijden
Beste Spaanse wielrenners aller tijden

Beste Spaanse wielrenners aller tijden – Top 10


10. Roberto Heras

(Béjar, 21 februari 1974)

Actief: 1995 – 2003

Heras werd gezien als kanshebber om Armstrong van zijn zesde gele trui af te houden in de Tour van 2004, maar moest wegens ziekte opgeven.

Vooral de Ronde van Spanje lag hem goed. Naast een derde en een tweede plaats, behaalde hij zowel in 2000, 2003, 2004 als in 2005 de gouden leiderstrui, waarmee hij alleen recordhouder van het aantal eindoverwinningen werd.


9. Domingo Perurena

(Oiartzun, 15 december 1943)

 Domingo Perurena
Domingo Perurena

Actief: 1966 – 1979

Perurena won vele etappes in de Ronde van Spanje en won in 1974 het Bergklassement in de Ronde van Frankrijk. Perurena was ploegleider in de ploegen Teka, Orbea, Artiach en Euskaltel – Euskadi.


8. Miguel-Maria Lasa

(Oyarzun, 4 november 1947)

Miguel-Maria Lasa
Miguel-Maria Lasa

Actief: 1969 – 1981

Lasa behaalde meer dan 75 overwinningen in zijn carrière en was dan ook mateloos populair in eigen land. Zijn broer José Manuel was ook een wielrenner, maar veel minder succesvol.


7. Federico Bahamontes

(Santo Domingo, 9 juli 1928)

Actief: 1953 – 1965

In 1959 won hij de Tour de France. Bovendien eindigde hij in 1963 en 1964 als tweede respectievelijk derde in het eindklassement. Hij was een erkend klimmer, met als bijnaam de adelaar van Toledo. Hij veroverde zes keer het bergklassement in de Tour: in 1954, 1958, 1959, 1962, 1963 en 1964. In totaal heeft hij zeven touretappes gewonnen.

In 1957 eindigde hij als tweede in het eindklassement van de Ronde van Spanje. In dat jaar en het jaar daarop won hij bovendien het bergklassement van deze ronde. Ook het bergklassement van de Ronde van Italië heeft hij gewonnen: in 1956.


6. Miguel Poblet

(Moncada Y Reixach, 18 maart 1928 – Barcelona, 6 april 2013)

Miguel Poblet
Miguel Poblet

Actief: 1947 – 1962

In 1955 was Miguel Poblet de eerste Spaanse geletruidrager ooit in de Ronde van Frankrijk. Hij was ook de eerste renner die op één seizoen erin slaagde in de drie Grote Rondes een etappezege te behalen. Na zijn carrière werd hij organisator van de Ronde van Catalonië en voorzitter van de Catalaanse wielerbond.


5. Abraham Olano

(Anoeta, 22 januari 1970)

Actief: 1992 – 2002

Olano werd gezien als de opvolger van Miguel Indurain maar de Ronde van Frankrijk kon hij nooit winnen. Wel won hij de Ronde van Spanje en werd zowel wereldkampioen op de weg als tegen de klok. Als tijdrijder was Olano wereldtop maar vooral als klimmer in het hooggebergte kwam hij tekort.


4. Marino Lejarreta

(Berriz, 14 mei 1957)

Marino Lejarreta
Marino Lejarreta

Actief: 1979 – 1992

Lejarreta was vooral succesvol in de Grote Rondes. Zo eindigde hij bij zijn zeven deelnames aan de Ronde van Italië telkens in de top 10 van het eindklassement. In de Ronde van Frankrijk bereikte hij in 1989 en 1990 twee keer een vijfde plaats.

De grootste successen boekte Lejarreta echter in de Ronde van Spanje. Deze ronde wist hij in 1982 te winnen met 18 seconden voorsprong op de nummer twee Michel Pollentier. Een jaar later eindigde Lejarreta in de Vuelta op de tweede plaats, maar won hij wel het puntenklassement. In 1991 stond hij voor de derde en laatste keer op het eindpodium. In totaal won hij twee etappes in de Giro, één in de Tour en vijf in de Vuelta.

Lejarreta behoort tevens tot het selecte gezelschap van renners die in één jaar alle drie de grote rondes heeft uitgereden. Hij deed dat viermaal (1987, 1989, 1990 en 1991). Naast het rondewerk was Lejarreta ook zeer succesvol in de Clásica San Sebastián; hij won deze ronde driemaal, meer dan welke andere renner ook.


3. Pedro Delgado

(Segovia, 15 april 1960)

Actief: 1982 – 1994

Delgado kon goed klimmen maar was ook een uitmuntend daler en kon bovendien behoorlijk tijdrijden. Zijn eerste grote succes behaalde hij in 1985, toen hij de Ronde van Spanje won. In de Tour van 1987 werd hij tweede op slechts veertig seconden van winnaar Stephen Roche. In 1988 wist hij de Tour uiteindelijk te winnen. Die zege was overigens niet onomstreden: Delgado was betrapt op het gebruik van probenicide, een middel dat anabolen zou kunnen maskeren, maar werd niet geschorst omdat het middel wel op de dopinglijst van het IOC stond, maar niet op die van de UCI.


2. Luis Ocana

(Priego (Cuenca, Spanje), 9 juni 1945 – Caupenne-d’Armagnac (Frankrijk), 19 mei 1994)

Actief: 1968 – 1977

Luis Ocana werd in zijn debuutjaar, in 1968, meteen Spaans kampioen op de weg. In 1969 won hij de Midi Libre en behaalde hij een tweede plaats in de ronde van zijn land, een ronde waarin hij ook het bergklassement, de proloog en twee tijdritten won.

Hij won in 1970 de Ronde van Spanje, en na een opgave het jaar daarvoor werd hij nu 31ste in de Ronde van Frankrijk inclusief een ritzege. Pas in 1971 kon hij zich in de Ronde van Frankrijk tot uitdager van Eddy Merckx ontpoppen. Hij won de 8ste rit met aankomst op de Puy de Dôme en reed Merckx uit het geel twee dagen later in de rit naar Grenoble. De eerste Pyreneeënrit werd Ocaña fataal. Hij viel in de doorregende afdaling van de Col de Menté en moest opgeven.

Ocaña won in 1973 voor de 3de keer de Dauphiné Liberé en overklaste, in afwezigheid van Merckx, zijn tegenstanders in de Ronde van Frankrijk. Hij won zes ritten en had op het einde 15’51” voorsprong op Bernard Thévenet.

Na zijn actieve carrière werd Ocaña bondscoach van Spanje. Nadat hij bij een bloedtransfusie hepatitis B had opgelopen, pleegde hij op 19 mei 1994 zelfmoord in zijn huis in Caupenne-d’Armagnac.


1. Miguel Indurain

(Villava, 16 juli 1964)

Actief: 1984 – 1996

Miguel Indurain was de vierde wielrenner, na de Fransen Jacques Anquetil en Bernard Hinault en de Belg Eddy Merckx, die erin slaagde vijf maal de Ronde van Frankrijk te winnen. Hij deed dit bovendien als eerste renner zonder onderbreking. Indurain behaalde deze prestatie in de jaren 1991 tot en met 1995.

In 1992 schreef Indurain zowel de Giro als de Tour op zijn naam, een prestatie die hij het jaar daarna zou herhalen. Daarmee was hij de eerste renner die La Double (Giro én Tour in één seizoen) tweemaal achter elkaar wist te winnen. Verder werd hij in 1992 kampioen van Spanje op de weg en won hij zilver op het WK van 1993 na Lance Armstrong.

Het werelduurrecord verbeterde Indurain in 1994, al raakte hij dat korte tijd later kwijt aan Tony Rominger. Dat jaar eindigde hij weer als eerste in de Tour, maar moest het in de Giro afleggen tegen de Rus Jevgeni Berzin.

In 1995 won Indurain zijn vijfde en laatste Tour. In Duitama, Colombia werd hij wereldkampioen tijdrijden en eindigde in de wegwedstrijd tweede achter zijn landgenoot Abraham Olano.


advertentie

Laat een reactie achter

Geef hier je reactie!
Naam hier